Reprezentacja Brazylii w piłce nożnej mężczyzn – historia, sukcesy, gwiazdy

Reprezentacja Brazylii to jedyna kadra w historii, która zdobyła 5 mistrzostw świata i zagrała we wszystkich turniejach MŚ, a w 2026 roku poprawiła rekord, dochodząc do 241 strzelonych goli na mundialach. Za tym statusem stoją dziesięciolecia wybitnych piłkarzy, od Pelégo i Garrinchy po Neymara, Viníciusa Júniora i Endricka. Jeśli chcesz poznać historię, największe sukcesy i gwiazdy tej reprezentacji – czytaj dalej.

Skąd wzięła się potęga reprezentacji Brazylii?

Zanim powstała oficjalna reprezentacja, piłka w Brazylii rozwijała się przede wszystkim na poziomie stanowym. Już 31 lipca 1906 roku drużyna stanu São Paulo – złożona głównie z Brytyjczyków – zagrała w Rio de Janeiro z południowoafrykańskim South Africa F.C., przegrywając 0:6. Mecz rozegrano w atmosferze lokalnych konfliktów związkowych, a gospodarze wystąpili w osłabieniu, co dobrze oddaje chaos organizacyjny pierwszych lat brazylijskiego futbolu.

21 lipca 1914 roku na stadionie Fluminense w Rio de Janeiro Brazylia zmierzyła się z angielskim Exeter City. Przy około 5 tysiącach widzów gospodarze wygrali 2:0 po golach Oswaldo Gomesa (15′) i Osmana (30′). Pojedynek był bardzo ostry – kapitan Rubens Salles doznał kontuzji żeber, a Arthur Friedenreich stracił dwa zęby – ale stał się jednym z symbolicznych początków reprezentacji narodowej.

20 września 1914 roku w Buenos Aires Brazylia rozegrała pierwszy oficjalny mecz z Argentyną, przegrywając 0:3. Dla Albicelestes gole zdobyli Izaguirre (dwa) oraz Molfino. Kilka miesięcy wcześniej w Rio de Janeiro powstała Federação Brasileira de Sports, która po raz pierwszy spróbowała zebrać najlepszych piłkarzy z São Paulo i Rio w jedną drużynę narodową. Ten krok zaczął proces, który doprowadził do dziś rozumianej reprezentacji.

Rywalizacja między związkami z São Paulo i Rio wywołała jednak chaos organizacyjny. Obok FBS powstała 3 marca 1915 roku konkurencyjna Federação Brasileira de Futebol pod wodzą Mário Sérgio Cardima, szybko uznana przez CONMEBOL i włączona w procedury FIFA. Spór o to, kto tak naprawdę ma prawo powoływać kadrę, groził kompromitacją Brazylijczyków już przy pierwszych mistrzostwach Ameryki Południowej w 1916 roku.

Impas musiała rozwiązać polityka. Minister spraw zagranicznych Lauro Müller doprowadził do porozumienia, a 21 czerwca 1916 zawarto ugodę, która stworzyła Confederação Brasileira de Desportos. Ta organizacja – oficjalnie w CONMEBOL od lipca 1916 i w FIFA od 1923 roku – przejęła nadzór nad kadrą. W 1979 roku CBD zmieniła nazwę na Confederação Brasileira de Futebol i od tej pory zajmuje się już wyłącznie piłką nożną.

Od 1930 roku Brazylia pojawia się na każdym mundialu. Do 2026 roku zagrała w finałach 22 razy, sięgając po 5 tytułów mistrza świata, 9 triumfów w Copa América i 4 zwycięstwa w Pucharze Konfederacji. Taka powtarzalność powoduje, że w rankingach FIFA i Elo drużyna stale znajduje się w ścisłej czołówce – obecny bilans to odpowiednio 6. miejsce (1761 pkt) i 5. lokata w klasyfikacji Elo (1991 pkt).

Reprezentacja Brazylii jako jedyna na świecie wystąpiła we wszystkich mistrzostwach świata i w 2026 roku jako pierwsza przekroczyła barierę 240 goli na mundialach.

Największe triumfy i najboleśniejsze porażki Brazylii

Historia „Canarinhos” to nie tylko pasmo sukcesów, ale też bolesne upadki, które ukształtowały mentalność kolejnych generacji piłkarzy.

Maracanazo – narodowa trauma 1950

Podczas MŚ 1950 w Brazylii o tytule decydowała końcowa faza grupowa. W ostatnim meczu z Urugwajem gospodarzom do mistrzostwa wystarczał remis. Prowadzili tabelę, grali na nowo wybudowanej Maracanie i byli zdecydowanym faworytem. Porażka 1:2 – po decydującym golu Alcidesa Ghiggi – przeszła do historii jako Maracanazo. W kraju wybuchła narodowa żałoba, prasa mówiła o „katastrofie”, a doniesienia o samobójstwach i załamaniu kibiców pokazały, jak wielkie oczekiwania wiązano z reprezentacją.

Jak Reprezentacja Brazylii zdobywała pięć mistrzostw świata?

Pięć złotych medali MŚ nie powstało z jednej generacji. Każdy tytuł to inny styl gry, inny selekcjoner i inne gwiazdy, ale zawsze ta sama koszulka w żółto-zielonych barwach, która zbudowała mit „Canarinhos”.

Mundial 1958 i 1962 – pierwsze złote pokolenie

W 1958 roku w Szwecji świat po raz pierwszy zobaczył nastolatka, który zmienił historię futbolu. Nazywał się Edson Arantes do Nascimento, a wszyscy poznali go jako Pelé. Razem z Garrinchą i Didim poprowadził Brazylię do finału ze Szwecją, wygranego 5:2. To był pierwszy Puchar Świata dla kraju, który do dziś żyje piłką.

Selekcjoner Vicente Feola postawił na ofensywną, ale zrównoważoną drużynę, której fundamentem była technika i ruchliwość pomocników. Pelé, choć jeszcze bardzo młody, już wtedy imponował wszechstronnością – potrafił zdobywać gole głową, strzałem z dystansu i po dryblingu. To właśnie w Szwecji rozpoczęła się legenda brazylijskiego numeru 10.

Cztery lata później w Chile Brazylia broniła tytułu. Trener Aymoré Moreira utrzymał trzon kadry z 1958 roku – w wyjściowym składzie na pierwszy mecz zabrakło tylko dwóch mistrzów: Belliniego (zastąpił go Mauro) oraz Orlando (grał w Boca Juniors i nie mógł być na bieżąco obserwowany przez sztab; w jego miejsce wszedł Zózimo). W fazie grupowej Pelé doznał poważnego urazu – w 27. minucie drugiego spotkania z Czechosłowacją (0:0) naciągnął mięsień lewego uda i zakończył udział w turnieju już w drugim meczu.

Ciężar gry przejął wtedy Garrincha, który w 1962 roku stał się symbolem mistrzostw. Przed ćwierćfinałem z Anglią obrońca Ron Flowers zapowiadał, że „wyłączy” Brazylijczyka z gry, tymczasem Garrincha odpowiedział dwoma golami (w tym jednym głową!), a Brazylia wygrała 3:1. W kluczowym meczu grupowym z Hiszpanią (2:1) bohaterem został Amarildo, ale spotkanie obrosło też kontrowersjami – chilijski sędzia Sergio Bustamante nie uznał prawidłowej bramki dla Hiszpanów i podyktował tylko rzut wolny zamiast karnego po faulu Níltona Santosa na Adelardo.

W półfinale z Chile Garrincha znów błyszczał, ale w 83. minucie zobaczył czerwoną kartkę. Prezydent CBD João Havelange zastosował wówczas sprytny manewr – namówił urugwajskiego sędziego liniowego Estebana Marino do natychmiastowego opuszczenia kraju. Bez jego kluczowych zeznań komisja dyscyplinarna nie mogła udowodnić przewinienia, dzięki czemu Garrincha zagrał w finale z Czechosłowacją. Wystąpił w nim z wysoką gorączką i podwójnym kryciem narzuconym przez trenera Rudolfa Vytlačila, co otworzyło przestrzeń dla Amarildo (bramka i asysta przy trafieniu Zito na 2:1). Ostatecznie Brazylia wygrała 3:1 i sięgnęła po drugie z rzędu mistrzostwo.

Mundial 1970 – drużyna w systemie 1-4-3-3

Turniej w Meksyku z 1970 roku wielu kibiców nazywa najlepszym występem reprezentacji w historii. Zespół Mário Zagallo grał w ofensywnym ustawieniu 1-4-3-3, które pozwalało wcisnąć na boisko całą plejadę kreatywnych graczy. W podstawowym składzie byli Pelé, Jairzinho, Rivelino i Tostão – wszyscy mogli decydować o wynikach spotkań.

System ten nie wziął się znikąd. Wdrożył go już w eliminacjach selekcjoner João Saldanha, który nakazał obrońcom odejście od gry w linii i wprowadził cofającego się napastnika jako piątego defensora w fazie bez piłki. Przygotowania do mundialu były tytaniczne: trwały 19 tygodni (od 12 lutego 1970 roku) i kosztowały 1,5 mln dolarów. Za przygotowanie fizyczne odpowiadał Carlos Alberto Parreira, a rozgrywający Gérson na każdym treningu wykonywał około 50 precyzyjnych, 40–50-metrowych podań na stopę partnera.

Brazylia wygrała wszystkie mecze: 4:1 z Czechosłowacją, 1:0 z Anglią (w tym spotkaniu Gordon Banks zaliczył „paradę stulecia” po strzale głową Pelégo), 3:2 z Rumunią, 4:2 z Peru, 3:1 z Urugwajem – którego bramkarzem był Ladislao Mazurkiewicz, golkiper polskiego pochodzenia wybrany jednym z bohaterów turnieju – oraz 4:1 w pamiętnym finale z Włochami. Ostatnia bramka Carlosa Alberto po serii podań całego zespołu do dziś uchodzi za podręcznikową akcję drużynową. Trzeci tytuł oznaczał zdobycie Złotej Nike na własność.

Mundial 1994 – defensywna twarz Canarinhos

Po 24 latach przerwy Brazylia wróciła na tron w Stanach Zjednoczonych. Zespół Carlosa Alberto Parreiry był jednak zupełnie inny niż wcześniejsze, bardziej romantyczne drużyny. Selekcjoner postawił na system 4-2-2-2 z silnym środkiem pola, w którym dominowali Dunga i Mauro Silva. Wiele spotkań kończyło się minimalnymi zwycięstwami, a finał z Włochami rozstrzygnęły dopiero rzuty karne.

W trakcie turnieju doszło do ważnych korekt personalnych. Słabiej spisującego się Raía w wyjściowym składzie zastąpił Mazinho, a opaskę kapitańską od fazy pucharowej przejął Dunga, stając się symbolem nowej, twardszej Brazylii. W 1/8 finału przeciwko USA czerwoną kartkę za brutalny faul zobaczył Leonardo – na lewej obronie zastąpił go Branco, który w ćwierćfinale z Holandią (3:2) strzelił kluczowego gola z rzutu wolnego z około 35 metrów.

Bohaterem turnieju został Romário – autor pięciu goli, w tym bramek kluczowych dla awansu do ćwierćfinału i finału. W ataku wspierał go Bebeto, z którym razem zdobyli 73% wszystkich trafień Brazylijczyków na tym mundialu. To po golu Bebeto z Holandią narodziła się słynna „kołyska” – taniec dedykowany nowo narodzonemu dziecku napastnika. W obronie błyszczał Cafu, który wchodząc z ławki w finale po kontuzji Jorginho w 22. minucie, rozpoczął własną serię trzech z rzędu meczów o złoto MŚ. W kadrze był też 18-letni Ronaldo – cały turniej spędził na ławce, ale w kolejnych latach stał się symbolem brazylijskiego ataku.

Mundial 2002 – „atak R” i piąta gwiazdka

Na turniej w Korei i Japonii Brazylia jechała po trudnych eliminacjach, ale pod wodzą Luiza Felipe Scolariego odnalazła nową tożsamość. Zespół ustawiony w 1-5-2-3, płynnie przechodzącym w 1-3-4-3, opierał się na fenomenalnie biegających bocznych obrońcach Cafu i Roberto Carlosie oraz na słynnym „ataku R”.

Ronaldo wrócił po ciężkich kontuzjach i zdobył osiem bramek, w tym dwie w finale z Niemcami (2:0), zostając królem strzelców. Rivaldo trafiał w pięciu kolejnych meczach, a Ronaldinho zachwycił całe piłkarskie środowisko strzałem z rzutu wolnego z około 40 metrów przeciwko Anglii. Dobrze spisał się też bramkarz Marcos, który w meczu z Belgią wielokrotnie ratował zespół i został wybrany graczem spotkania – choć początkowo typowano go raczej na zmiennika Didy.

Po szybkim zapewnieniu sobie awansu z grupy Scolari pozwolił zagrać rezerwowym w trzecim meczu. Na listę strzelców wpisał się wówczas lewy obrońca Júnior, a swoje pierwsze mundialowe minuty dostał 20-letni Kaká. Spotkanie 1/8 finału z Belgią (2:0) także miało swój cień – sędzia nie uznał prawidłowo zdobytej bramki dla rywali prowadzonej przez Roberta Waseige’a. W środku pola nieoceniony okazał się Gilberto Silva, który po kontuzji Emersona przejął rolę defensywnego rygla i jako jeden z nielicznych (obok Marcosa, Cafu i Lúcio) rozegrał cały turniej w pełnym wymiarze czasowym.

Piąty tytuł mistrza świata zdobyty w 2002 roku sprawił, że nad herbem Reprezentacji Brazylii pojawiła się piąta gwiazdka – do dziś żadna inna kadra nie ma ich więcej.

Nowożytna historia Brazylii na mundialach (2006–2021)

Po piątym tytule Brazylia wciąż uchodziła za faworyta kolejnych turniejów, lecz już nigdy nie udało jej się dojść do finału.

W 2006 roku „Canarinhos” jechali do Niemiec jako główny kandydat do złota po wygraniu Pucharu Konfederacji 2005. Naszpikowana gwiazdami drużyna odpadła jednak w ćwierćfinale z Francją (0:1 po golu Thierry’ego Henry’ego). Kilka miesięcy po turnieju brazylijskie media ujawniły, że na słabą dyspozycję wielu piłkarzy, w tym Ronaldinho, wpłynął rozrywkowy tryb życia podczas zgrupowania.

W 2010 roku, już pod wodzą Dungi, Brazylia ponownie zakończyła udział w ćwierćfinale – po porażce 1:2 z Holandią, mimo że prowadziła po golu Robinho. Obie bramki dla Oranje zdobył Wesley Sneijder. Trzy lata później, w Pucharze Konfederacji 2013, Brazylia pokazała jednak swoją moc: na własnym terenie rozbiła w finale Hiszpanię 3:0, Fred zdobył Srebrny But, Neymar sięgnął po Złotą Piłkę, Júlio César po Złote Rękawice, a Paulinho – były piłkarz ŁKS-u Łódź – otrzymał Brązową Piłkę.

Mundial 2014 na własnym boisku zamienił się w koszmar. Już w fazie grupowej bohaterem meczu z Meksykiem (0:0) został bramkarz Guillermo Ochoa, który zatrzymał liczne ataki Brazylijczyków. Po dramatycznych karnych z Chile w 1/8 finału (3:2) i zwycięstwie 2:1 z Kolumbią w ćwierćfinale, przyszły dwa ciosy: historyczna klęska 1:7 z Niemcami w Belo Horizonte oraz porażka 0:3 z Holandią w meczu o trzecie miejsce. Spotkanie z Niemcami stało się dla nowego pokolenia tym, czym dla wcześniejszego było Maracanazo.

W 2016 roku reprezentacja zaliczyła fatalny występ na Copa América – odpadła już w fazie grupowej po porażce z Peru (0:1), remisie z Ekwadorem (0:0) i wysokiej wygranej z Haiti (7:1). Dwa lata później, na MŚ 2018 w Rosji, Brazylia wygrała eliminacje w strefie CONMEBOL w imponującym stylu – z dorobkiem 41 punktów (12 zwycięstw, 5 remisów, tylko 1 porażka) i z pierwszego miejsca – lecz sam turniej zakończyła znów na ćwierćfinale, przegrywając z Belgią 1:2 po wcześniejszym pokonaniu Meksyku (2:0) w 1/8 finału.

W 2021 roku, podczas Copa América rozgrywanej w Brazylii, gospodarze dotarli do finału, ale na Maracanie przegrali z Argentyną 0:1. Do drużyny turnieju wybrano wtedy Neymara, Casemiro i Marquinhosa, co pokazuje, że mimo braku trofeum indywidualna jakość wciąż pozostawała bardzo wysoka.

Jakie sukcesy Brazylia odnosiła poza mundialami?

Złote medale MŚ to najbardziej prestiżowe trofea, lecz dominacja Brazylii sięga też innych rozgrywek. W Ameryce Południowej jej głównym polem rywalizacji jest Copa América. Do 2026 roku Brazylijczycy sięgali po tytuł 9 razy, między innymi w 1919, 1922, 1949, 1989 oraz w nowoczesnej erze – w 1997, 1999, 2004, 2007 i 2019 roku. Zwycięstwo z 1922 roku, odniesione w turnieju rozgrywanym w Rio de Janeiro, długo uchodziło za symboliczny dowód, że Brazylia potrafi już dominować nie tylko w meczach towarzyskich, ale i w oficjalnej rywalizacji kontynentalnej.

W latach 1997–2013 „Canarinhos” zdominowali również Puchar Konfederacji, wygrywając te rozgrywki czterokrotnie. Triumfy w 1997, 2005, 2009 i 2013 roku potwierdzały, że kadra radzi sobie zarówno w turniejach o długiej, jak i krótkiej formule.

Warto wspomnieć także o sukcesach olimpijskich. W 2016 roku na turnieju piłkarskim mężczyzn podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Rio de Janeiro gospodarze sięgnęli po pierwsze w dziejach złoto. Drużynę prowadził Neymar, który w finale z Niemcami wykorzystał decydujący rzut karny. Cztery lata później, na Igrzyskach w Tokio, Brazylia znów zdobyła złoto, a Richarlison został królem strzelców turnieju.

Kim są największe gwiazdy reprezentacji Brazylii?

Gdy myślisz o Brazylii, automatycznie widzisz twarze piłkarzy. Każda epoka ma swoich bohaterów – od Pelégo po współczesnych napastników z mundialu 2026.

Pelé i Garrincha

Pelé jest jedynym zawodnikiem w historii, który trzy razy wygrał mistrzostwa świata. Stał się symbolem świetności Brazylii z lat 50. i 60., a jego wszechstronność – gole głową, z dystansu, po dryblingu – do dziś jest punktem odniesienia dla młodych napastników. Współtworzył drużyny z 1958, 1962 i 1970 roku.

Drugą ikoną tamtej epoki jest Garrincha. Skrzydłowy o niezwykłym dryblingu i niesymetrycznych nogach – co często przypomina się w anegdotach – był bohaterem MŚ 1962, gdy po kontuzji Pelégo przejął rolę lidera. Jego popisy przeciwko Anglii i Chile wciąż pojawiają się w materiałach szkoleniowych dla skrzydłowych.

Romário i Ronaldo

Lata 90. należały do snajperów. Romário w 1994 roku poprowadził zespół do czwartego tytułu, strzelając pięć goli i dominując w polu karnym rywali. Był napastnikiem świetnie czytającym grę, znakomitym w sytuacjach sam na sam, co w połączeniu z dobrą organizacją obronną drużyny dawało znakomite efekty.

Na przełomie wieków najgłośniejszym nazwiskiem stał się Ronaldo, nazywany „Fenomeno”. Jego 15 bramek na mistrzostwach świata uczyniło go najskuteczniejszym Brazylijczykiem w historii mundiali – rekord ten do dziś jest punktem odniesienia. Szczególnie pamiętny był rok 2002, gdy w drodze po tytuł trafił do siatki osiem razy, a w finale dwukrotnie pokonał Olivera Kahna.

Neymar i nowe pokolenie

W obecnej dekadzie symbol reprezentacji nosi numer 10 i nazywa się Neymar. To najlepszy strzelec w historii kadry – 79 goli w 128 meczach – który wyprzedził zarówno Pelégo, jak i Ronaldo. Prowadził Brazylię do złota olimpijskiego w 2016 roku i triumfu w Copa América 2019. Po ciężkiej kontuzji kolana 34-letni lider nie grał w reprezentacji od października 2023 roku, a do gry na poziomie klubowym wrócił dopiero w kwietniu 2026 roku w barwach Santosu. Turniej w 2026 roku jest jego czwartym mundialem w karierze. W 2026 roku napastnik zmaga się z kontuzją prawej łydki i przechodzi rehabilitację w New Jersey, ale wciąż pozostaje punktem odniesienia dla młodszych kolegów.

Nowe pokolenie reprezentują tacy piłkarze jak Vinícius Júnior, Raphinha, Endrick czy Gabriel Martinelli. Vinícius już w fazie grupowej mundialu 2026 uratował punkt z Marokiem, zdobywając efektowną bramkę w meczu zremisowanym 1:1, a w starciu z Haiti dorzucił kolejne trafienie. Jest też najdrożej wycenianym piłkarzem tej reprezentacji – jego wartość rynkowa sięga 140 mln euro.

Raphinha, skrzydłowy Barcelony z bilansem 11 goli w około 40 występach, jest jednym z podstawowych zawodników Ancelottiego, choć w meczu z Haiti doznał kontuzji tylnej części prawego uda. W kadrze pojawiają się też nastolatkowie – Endrick i Rayan, obaj urodzeni w 2006 roku. Ten pierwszy, reprezentujący w klubie barwy Olympique Lyon (wartość ok. 40 mln euro), ma już 4 gole w 17 spotkaniach, drugi zdobył swoją premierową bramkę w drugim występie i gra na co dzień w Bournemouth (wartość ok. 60 mln euro). Właśnie Rayan wszedł z ławki w Filadelfii, by zastąpić kontuzjowanego Raphinhę.

Neymar z dorobkiem 79 bramek jest najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Brazylii, a jego gole i asysty rozłożone są na ponad dekadę gry w kadrze.

Rekordziści i historyczne rekordy reprezentacji Brazylii

O sile brazylijskiej kadry świadczą nie tylko trofea, ale też imponujące rekordy indywidualne i drużynowe.

Rekordzistą pod względem liczby rozegranych meczów w barwach narodowych pozostaje Cafu, który w reprezentacji wystąpił 142 razy. To jednocześnie jedyny piłkarz w historii, który trzy razy z rzędu zagrał w finale mistrzostw świata (1994, 1998, 2002), dwukrotnie kończąc go z medalem złotym.

Brazylia ma na koncie zarówno spektakularne zwycięstwa, jak i bolesne porażki. Jej najwyższe wygrane w historii to 10:1 z Boliwią (10 kwietnia 1949 roku w São Paulo) oraz 9:0 z Kolumbią (24 marca 1957 roku w Limie). Z drugiej strony, najwyższe porażki to 0:6 z Urugwajem (18 września 1920 roku w Viña del Mar) oraz pamiętne 1:7 z Niemcami (8 lipca 2014 roku w Belo Horizonte) w półfinale mundialu, które stało się jednym z najboleśniejszych momentów w dziejach brazylijskiego sportu.

Jaka jest Brazylia na mundialu 2026?

Turniej rozgrywany w USA, Kanadzie i Meksyku ma dla Brazylijczyków kilka wymiarów. Z jednej strony to kolejna szansa na szóste mistrzostwo świata, z drugiej – okazja do przebudowy pokolenia pod okiem doświadczonego selekcjonera. Od maja 2025 roku kadrę prowadzi Carlo Ancelotti, który w 12 meczach uzyskał bilans 7 zwycięstw, 2 remisów i 3 porażek. W sztabie Włocha pracuje m.in. znany z pracy w czołowych europejskich klubach asystent Paul Clement, odpowiedzialny za analizę przeciwnika i detale taktyczne.

Kadra na MŚ 2026 liczy 26 zawodników, a średnia wieku wynosi około 29,5 roku. Między słupkami rywalizują Alisson Becker, Ederson i Weverton – przy czym Ederson reprezentuje na co dzień barwy Fenerbahçe. W obronie trzon stanowią Marquinhos, Gabriel Magalhães, Danilo i Alex Sandro. Obaj boczni defensorzy, podobnie jak Lucas Paquetá, wrócili przed mundialem do ojczyzny i występują obecnie w barwach Flamengo.

W środku pola grają Casemiro, Bruno Guimarães, Fabinho oraz Paquetá, a formację ataku tworzą przede wszystkim Vinícius Júnior, Matheus Cunha, Neymar, Raphinha i młodzi Endrick, Luiz Henrique, Martinelli, Igor Thiago oraz Rayan. Luiz Henrique reprezentuje Zenit Petersburg, Igor Thiago gra w Brentford (wartość ok. 65 mln euro), natomiast Matheus Cunha – w Manchesterze United, gdzie jego rynkowa wycena sięga ok. 75 mln euro.

Łączna wartość rynkowa 26-osobowego składu Brazylii na MŚ 2026 wynosi około 928,20 mln euro. Najwyższą wartość ma wspomniany Vinícius Júnior (140 mln euro). Napastnicy są najdroższą formacją – łącznie wyceniani są na około 519 mln euro (średnio 64,88 mln euro na zawodnika), pomocnicy na 205 mln euro, obrońcy na 178,50 mln euro, a bramkarze na 25,70 mln euro. Te liczby dobrze pokazują, że siła Brazylii w 2026 roku opiera się przede wszystkim na ofensywie.

W otwierającym meczu grupy C Reprezentacja Brazylii zremisowała 1:1 z Marokiem, mając duże problemy z intensywnością gry rywala. Danilo na konferencji przyznał, że pierwsza połowa była znacznie poniżej możliwości zespołu. Dopiero wejście takich graczy jak Fabinho, Matheus Cunha czy sam Danilo poprawiło organizację gry i dało wyrównanie po trafieniu Viníciusa.

Drugie spotkanie – Mecz Brazylia – Haiti 3:0 – miało przynieść zdecydowaną reakcję. Na stadionie Lincoln Financial Field w Filadelfii Matheus Cunha strzelił dwa gole, a Vinícius dorzucił jedno trafienie. Ten wynik oznaczał, że Brazylia osiągnęła historyczną liczbę 241 bramek na mistrzostwach świata, stając się pierwszą reprezentacją, która przekroczyła barierę 240 goli. Dla Haiti – które wróciło na mundial po 52 latach przerwy – była to druga porażka, przez co zespół Sebastiena Migne’a jako pierwszy odpadł z turnieju.

Wygraną w Filadelfii przyćmił uraz Raphinhi. W 39–40 minucie skrzydłowy Barcelony poczuł ból w tylnej części prawego uda i poprosił o zmianę. Confederação Brasileira de Futebol wydała oficjalny komunikat, potwierdzając kontuzję mięśniową i rozpoczęcie rehabilitacji przez zawodnika. Występ Raphinhi w meczu ze Szkocją stoi pod znakiem zapytania, podobnie jak powrót Neymara, który po urazie łydki trenuje jeszcze indywidualnie.

Mecz z Haiti dał Brazylii komplet punktów, rekord 241 goli na mundialach i jednocześnie przyniósł poważny problem – kontuzję Raphinhi w kluczowej fazie fazy grupowej.

Przed starciem ze Szkocją sytuacja w grupie jest napięta: Brazylia i Maroko mają po cztery punkty, Szkocja trzy, a Haiti zakończy turniej z maksymalnie trzema „oczkami”. Ancelotti pracuje nad korektą ustawienia i składu – część decyzji dotyczy właśnie obsady skrzydeł i środka pola, gdzie o minuty walczą Bruno Guimarães, Fabinho, Danilo z Botafogo oraz młodsi napastnicy.

Jedno pozostaje niezmienne – nawet przy problemach z formą czy kontuzjami kibice i rywale wciąż traktują Brazylijczyków jak zespół, który zawsze może sięgnąć po trofeum. Dzieje się tak, bo za każdą z pięciu gwiazdek na herbie stoją konkretne nazwiska, taktyczne pomysły i liczby, jak choćby rekordowe 5 mistrzostw świata czy ponad 240 bramek zdobytych na mundialach. W 2026 roku ta historia wciąż się pisze.